SENİ ARARIM

Gün gece olunca,
Yıldızlar parlayıp başına taç olunca;
O güzelliğini hatırladıkça,
Her yerde seni ararım.

Aşk aşk deyip ağladım,
Kara sevda dediler, çaresiz kaldım;
Duvardaki resmine baktıkça,
Her yerde seni ararım.

Seni tanıdığımdan beri mecnun,
Beni terk ettiğinden beri solgun;
O vedadan beri suskun,
Her yerde seni ararım…

Şimdi asıl konuya gelelim; Galatasaraylı olmak adaletten, haktan ve hukuktan tarafta olmayı gerektirir.

Galatasaray’a bağımlılığımızla giriş yaptık konuya… O zaman bireyler olarak da Galatasaraylılığa yakışır şekilde haktan, hukuktan ve adaletten yana olacağız…

Bildiğiniz gibi bugün Türk futbolu için dönüm noktalarından biri…  Şike yapan takımların 1 defaya mahsus küme düşürülmelerinin önüne geçilmesi temalı bir oylama yapılacak… Aslında oylanan; “para mı, ahlak mı?” sualidir. Böyle bir oylama -konu ile yargılananların dahi oylamada oy hakkı olduğu- Dünya’nın hangi başka ülkesinde olabilir bilemiyorum. Genel görüş; Süper Lig’den hatırı sayılı takımlar küme düşerse, Türk futbolu bitermiş, yayın gelirleri düşeceğinden ekonomik olarak çökermiş, vs… Bir sürü masal, hikaye anlatılıyor. Bunlar kendi kendini tatminden, çürümüş vicdanlara tuz basmaya çalışmaktan öte düşünceler değildir aslında. Herkes birbirini kandırdığını biliyor ama ses çıkarmıyor. Uyumuyor aslında kimse ama uyuma numarası yapıyor. Uyuyan adam uyanır ama numara yapan adam kolay kolay uyanmaz.

Biz Galatasaraylılar olarak -yönetim ve taraftar- bu sürecin başından beri her zaman hukuktan taraftık, hala da öyleyiz. “Bir suç işlenmişse, bu suçun cezası da kanunda açıkça belirtilmiş ve yorum esnekliği de bulunmuyorsa, ceza kanunda belirtildiği gibi uygulanmalıdır.” fikrini savunduk, savunuyoruz. Aslında biz “para mı, ahlak mı?” sualinde cevap olarak ahlak diyoruz, hepsi bu… İşi hiç karışık hale getirmeye gerek yok. Ama evrensel ölçüde kabul gören bu düşüncemiz, birileri tarafından “fırsattan istifade” olarak yorumlandı. Ne acıdır bu! Düşünün kanunun uygulanmasını istemek, “fırsattan istifade” olmuş. Durum işte bu ölçüde sıkıntılı…

Tüm bunların üstüne şöyle bir soru da sorabiliriz; “Peki bu olanlar futbolun suçu mu?”

Elbette hayır ama futbolun şöyle bir suçu var; kendi kendini yönetememek!

Biz Galatasaraylılar olarak yine her zaman olduğu gibi, mücadelemizde tek başımıza da kalsak doğrunun, güzelliğin ve aydınlığın peşinde olacağız…

Sevgiler…

Yazı aynı anda GalatasarayMedia.com‘da!

İşte 1900’lü yılların başında İstanbul’daki İngilizlerin çayırlarda oynadıkları bir oyun Galatasaray Sultanisi’nde okumakta olan gençlerin ilgisini çekmekte gecikmemişti. Bu oyunu ilk kez Kadıköy’deki çayırda oynanırken gören Ali Sami Bey, deyim yerindeyse daha o günlerde bu ilginç oyuna aşık olmuş ve kuracağı bir takım ile bu oyunu oynama sevdasına düşüvermiştir. Bu sevda Galatasaray Spor Kulübü’nün kurulmasını sağlayacaktır…

Ali Sami Bey kuruluş hakkında şöyle demektedir;

“1 Ekim 1905′te mektebin beşinci sınıfında edebiyat öğretmenimiz merhum Mehmet Ata Bey’in dersi esnasında birkaç arkadaş başbaşa vererek Galatasaray’da bir futbol kulübü kurmaya karar verdik.
İlk girişimler oyuna ve mücadeleye yönelik arkadaşlardan Asım Tevfik Sonumut, Reşat Şirvani, Cevdet Kalpakçıoğlu, Abidin Daver, Kamil … gibi gençlerdi. Okulda eğitim gören Bulgar ve Sırp öğrencilerden çevik ve kuvvetli olanlar da bize katılmışlardı. Asım’ı muhasebeciliğe, Cevdet’i ikinci reisliğe seçmiş, kendim de reis olmuştum.

Asım her hafta arkadaşlardan birer kuruş toplamakta mahir olduğu için kendisini muhasebeci yapmıştık. Ben Reisliği topu yağlayıp şişirmekle almıştım. Topumuza evladım gibi bakardım. Zaten varımız yoğumuz da toptu. Mektebe gelirken domuz sokağından geçer, domuz yağı alırdım. Topu onunla yağlar, şişirirdim; yamasını yeni pabucumdan kesmiştim. Bunu gören arkadaşlar, bana hepimizden fazla paye vermişlerdi.

Yani o zaman reisliğe ve diğer vazifelere payeyi en çok çalışan kazanırdı. Cevdet de ikinci reisliği formaları yıkadığı için almıştı. Maksadımız İngilizler gibi toplu bir halde oynamak, bir renge ve isme malik olmak ve Türk olmayan takımları yenmekti.”

Galatasaray artık İstanbul çayırlarında sahaya çıkar ama ilk maçlarında farklı mağlubiyetler de alsa umudunu hiç yitirmez ve 1906 yılında, yani kuruluşundan bir yıl sonra dönemin güçlü takımlarından birisi olan Imogen ile oynanan maçı berabere bitirir. Bir zafer sayılacak sonuçtur bu o şartlar altında… Sonrasında da II. Meşrutiyetin ilanı ile başlayan liglerde ilk şampiyon Türk takımı olarak Galatasaray adını zirveye yazdırıverir. Sene 1909’dur.

Günler önce kararlaştırıldığı gibi maç öncesi Nevizade’ye gidilecek, muhabbetler edilecek, marşlar söylenecek ve şişenin dibinde sarı-kırmızı görülecekti. Ama bir sıkıntı vardı. Sabah erken saatlerde başlayan yoğun kar yağışı nedeniyle İstanbul genelinde elektrikler kesikti ve Taksim metrosu çalışmıyordu. Trafik de arapsaçıydı Mecidiyeköy ve civarında… Ama Taksim’e bir şekilde gidilecekti, gerekirse yürünecekti kar-kış, soğuk-ayaz demeden… Keza @1905GS ve @GS_Mania ile Mecidiyeköy meydandan Taksim’e doğru yürüyüşe geçtik, baya bi yürüdükten sonra İett otobüslerinden biriyle Taksim’e ulaştık. Evet artık Taksim’deydik… Hedefimizdeki Nevizade artık çok yakınımızdaydı ve birkaç dakika sonra orada olacaktık. Bunu bilmek bile mutluluk vericiydi… Sonrasında ise Nevizade’ye ulaşıldı, yukarıda da dediğim gibi muhabbetler edildi, marşlar söylendi… Şişenin dibinde sarı da vardı kırmızı da… Ve bu esnada @bakayoko1905 teşrif etti aramıza…
Zaman geçiyordu ve maç saati kapıya dayanmıştı. Nevizade’den ayrılıp ASY Arena’ya doğru yol almak gerekiyordu ve Taksim meydana geldiğimizde metronun hala çalışmadığını görüyorduk. Stada neredeyse tek ulaşım şansımız artık taksiydi…
Hemen bir taksiye atlandı ve yolu koyunuldu. Taksici de Beşiktaşlı çıktı hani…  Trafik nedeniyle normalden uzun süren yolculuğumuzda taksiyle stadın yanından geçerken gelen seslerden gol attığımızı anlıyorduk…  18 dakika gecikmeyle de olsa tribündeki yerimize ulaşmıştık… İlk golü kaçırmıştık ama sonrasında tam 4 gol daha atacaktık…
Artık tribündeydik ve her zamanki o muhteşem ambians bizi büyülüyordu… Goller ardı ardına geliyordu ve çok uzun bir süre sonra ilk kez 5 gol atıyorduk ligde ve üst üste 9. galibiyetimizi alıyorduk…
Maç bitmiş ve artık ayrılık zamanı gelmişti ASY Arena’dan… Ama metro çalışmıyordu, staddaki yaklaşık 35bin kişi Tem’e akın ediyordu çünkü başka şansları yoktu…
@bakayoko1905 ile ben birlikteydik maç çıkışı… Önce kalabalığın dağılmasını bekledik biraz, sonrasında ise uzunca bir yol yürüdük 2-3 km kadar… O soğuk öyle hissediliyorduki gittikçe… Yürüyüşümüz sonunda bir İett otobüsü bulup, Levent’e ulaşabilmiştik.
Bir maç da bu şekilde anılandı bizlerde…

Son olarak da şunu söyleyeyim:
Deselerki; “Bir dahaki maçta da böyle olacak, metro çalışmayacak, hava daha da soğuk olacak, ulaşım işkence olacak.”
BİZ YİNE DE GİDERİZ ASY ARENA’YA!
GALATASARAY aşkı kar, kış, soğuk, ayaz dinlemez. Ulaşım sıkıntıymış, şöyleymiş, böyleymiş hikaye…

Çokça sarı-kırmızı sevgilerle…

Beyoğlu’nun bütünüyle  Galatasaray’dan bağımsız olması düşünülemez. Nevizade Galatasaray’a, Galatasaray da Nevizade’ye küsemez… Galatasaray taraftarları Nevizade uğruna türkü bile yakmıştır… “Yürüyoruz sessiz ve kederli, Nevizade geceleri…” Galatasaraylı hüznünü Nevizadesiyle paylaşmıştır. Bilirsiniz sevinç herkesle paylaşılabilir ama hüzün sadece en yakınındakilerle paylaşılır… İşte bu noktada bile iki değerin birbiriyle ne kadar özdeşleştiğini görebiliriz.

Her maç öncesi; Galatasaray taraftarının toplandığı, maça hazırlandığı, uzun süredir göremediği dostlarıyla muhabbet ettiği Nevizade… Maç günleri henüz Ali Sami Yen’de değilsek, Nevizade’deyizdir! (Tabi Ali Sami Yen Sokak’ta da olabiliriz, ona ayrı bir yazımızda değiniriz.)

Peki ya maç  sonraları? Semte uğramadan olur mu hiç!
Maç bitince yarın iş var, evde bekleyen eş, çoluk çocuk var düşüncesiyle eve gitme gerekliliği bilinç altımızda olsa da “semte uğramadan olmaz der” sarı-kırmızı tarafımımız… Nevizade ziyaret edilir, şişenin dibinde Galatasaray görülür, maçın skoru ne olursa olsun…

Yarın, yani 14.01.2012 Cumartesi günü, Karabükspor maçı öncesi ve sonrası Galatasaray taraftarları olarak yine bir Galatasaraylı’ya yakışır şekilde Nevizade’de olacağız…

Üstadım…

Öncelikle şunu ilk başta, tüm çıplaklığıyla söylemem lazım; SENİ ÇOK ÖZLEDİK!

İnsanlar hayatlarında sürekli yeni birisiyle tanışırlar ya, bazıları da insanın hayatına yön verir, onu derinden etkiler… İşte SEN de benim hayatıma yön verenlerdensin be üstad! Hatta yön vermekten öte, yerel zamanımı değiştirdin… Seni tanıdıktan sonra şiir yazamıyorum artık… Çünkü sen varken şiir yazmak çok zor… İnan bu böyle… Yazamıyorum, senin o eserlerin yanıbaşımda dururken, ne haddime şiir yazmak… Hele hele aşkı anlatmak, imkansız!
Senin o muhteşem kültür hazinenden, bilginden, tecrübenden o derece faydalanıyorum ki, hakkını nasıl ödeyeceğim bilemiyorum.  Sanki “üstü kalsın” diyeceksin, bilmiyor değilim

Bir gün mutlaka buluşacağız göğün derinliklerinde, kuracağız soframızı, içeceğiz rakımızı ve “vakit var daha” diyeceğiz!

Süreya’dan önceki ben, ben değilmiş… Keşke yalnız bunun için sevseydim seni!

Düşünmeliydi, yüreğinin örsüne koymalıydı ruhunu, şekillendirmeliydi gözyaşlarının çekiciyle…
Sevmeliydi ve de korkmamalıydı… Hayat umudu ancak bu şekilde içinde saklayabilirdi…

Olsun istersin…
Hatta olsun diye yapılması gerekenden daha da fazla üstelersin.
Aşktır; değer verirsin, ödün verirsin, sevgiden de öte saygı gösterirsin, olmayacak kaç şey varsa bir araya bile getirirsin…
Bakarsın, ne anlattığını anlayabilmiş (?) ne de çözüm için bi’şeyler yapma gayretinde.
İştir; sabahlarsın, “olsun” diye ailenden çaldığın zamanı oraya verirsin…
Dosttur; hayatta kimseyi dinlemediğin kadar dinler, kendine ayırmadığın onca şeyi “O’na” ayırmaya çalışırsın…
Sonra olayın içinden kendini çıkartır şöyle karşıdan yaptıklarına bir bakarsın… Bakarsın ki her şey başladığın gibi!
Olmuyorsa, olmuyordur!

Gönlün rahat mı?
Elinden geleni yaptın mı?
Cidden olmuyorsa zorlamayacaksın.

Özgür ŞAHİN

Anılar geçer gider gözlerimden
Sevdam tükenir artık kalbinde
Senin için titreyen bu gönül
Bir kenarda ölümü bekler sessizce
Ay ışığı ve deniz senin için vardı
Yakamozlar seninle anlamlıydı
Karanfiller senin için açar
Turnalar senin için uçardı
Artık geçen günler gelmez gayri
İçimdeki ateş sönmez gayri
Yolcusuyum bu meçhul kervanın
Ölümden öteye gidemem gayri

Mevsimler geçerken sessiz, sedasız;
Bir sonbahar daha geride kaldı zamansız…
Oysa bir hazan umudu vardı gözlerimde;
Yüreğinden yüreğime bir yaprak düşecek diye…