Bir umuttur hayat!

Bir umuttur hayat derdim, oysa umuttan umut kesilmezdi…
Direnilmeliydi hayatın sunduğu güçlüklere… Sahte rüzgarlardan korkmamalıydı, fırtınalar ise dimdik ayakta karşılanmalıydı. Fırtınaları savuranlar ancak hayatta kalıp umutlarını yarına saklayabilirlerdi. Gecenin iki gündüz arasında yaşandığının, her gecenin sonunda mutlaka güneşe erişileceğinin bilincinde olmak gerekmez miydi? Hayat, yani umut sıradan bir şey değildi insan için, o yüzden hayatı itina ile yaşamaya çalışmak gerekliliği kavranmalıydı sanki…

Sevmeliydi insan, evet her şeyden önce sevmeliydi… Bir yudum sevda tek başına belki de yeterliydi umut dolu yarınlara… En azından denemeliydi bunu, ne kaybedebilirdi ki yüreğinden… Sevgi yoktan var, vardan yok edilemezse eğer, onun kaybı da söz konusu olamazdı, bunu anlamalıydı insan… Değer vermeliydi çevresine, saygıda kusur etmeden adımını atmalıydı hayatın her bir anında ilerlerken…

Düşünmeliydi, yüreğinin örsüne koymalıydı ruhunu, şekillendirmeliydi gözyaşlarının çekiciyle…
Sevmeliydi ve de korkmamalıydı… Hayat umudu ancak bu şekilde içinde saklayabilirdi…